Even wennen

YEAH, de stroomuitval is voorbij!

Dan kan ik jullie mooi wat foto’s laten zien.

Waar was ik gebleven?! Onze buren inderdaad. Echt leuk! Al een paar keer kwam er iets lekkers door de deur. We hebben bij hen gegeten en zij bij ons. In het weekend vinden we meestal wel tijd om even iets uitgebreider met elkaar te praten. Ook hier zijn we ontzettend dankbaar voor.

Elke dag brengt Alfred Jelmer naar school, ondertussen kent hij de weg in Oradea. Onderweg kwam hij een wel heel bekende bus tegen! Ergens de tweede week zijn we een keer op zaterdagmiddag het centrum van de stad gaan bekijken. De gebouwen en de rivier waren prachtig, maar alle winkels zaten dicht… Weer wat geleerd!

Ik ben zelf pas vorig week pas echt alleen met de auto de stad in gegaan. Ik was uitgenodigd bij iemand die ook het trainingsprogramma hier volgt. Samen met nog een paar andere vrouwen hebben we een gezellig middag/avond gekletst met elkaar. Eerst in het Engels en daarna in mijn beste Roemeense Gebarentaal.

Via Instagram heb je het misschien al gezien, maar er zijn hier best wat nieuwe dieren te ontdekken. Kijk maar. Heb jij een idee wat dat groene kruipbeestje kan zijn?!

Doordeweeks hebben Alfred en ik een weekplanning gemaakt voor de dingen die we moeten doen. Om aansluiting en contact te krijgen met de dovengemeenschap hier, doen we mee met alles waar we voor worden gevraagd. Zo gaat Alfred naar de Bijbelstudiekring en bezoeken we op zondag de kerk. Allebei voor en door doven. Alles in gebarentaal. Wel Roemeense Gebarentaal, maar we kunnen er toch heel wat van volgen. Jelmer ook!

Er wordt één dienst per zondag gehouden. De dienst begint ongeveer rond 10:30 en het verschilt per keer hoe laat hij afgelopen is. Dat kan 12:00 zijn, maar ook 12:45. De dienst wordt begonnen door de voorganger met gebed. Daarna zijn er verschillende gemeenteleden die een lied zingen. Na het zingen worden de gebedspunten aan de aanwezigen gevraagd. De voorganger schrijft die in steekwoorden op het whiteboard aan de wand voorin de kerk. Als alle punten opgeschreven zijn gaat iedereen voor zichzelf voor alle punten bidden. Na het gebed leest iemand het Schriftgedeelte voor. Terwijl er ondertussen gecollecteerd wordt. Daarna begint de preek. Dat is een levendig gebeuren, zeker in gebarentaal, maar ook omdat er veel gebruik wordt gemaakt van beeldmateriaal in de vorm van een powerpoint. Als de preek afgelopen is sluiten we af met de mededelingen en daarna een gebed. Dan is het tijd voor koffie met wat lekkers!

ALLES UITERAARD IN GEBARENTAAL

Afgelopen zondag was het ‘dankdag’. Iedereen had wat groente of fruit meegenomen naar de kerk. Dit werd voorin de kerk tentoongesteld en na de dienst door iedereen opgegeten.

Boodschappen doen hier kost veel meer tijd dan in Nederland. De Lidl hier heeft een aantal dingen hetzelfde als in Nederland, maar ook heel veel andere dingen. We eten bijvoorbeeld dezelfde jam, maar er is bijna geen kip te bekennen. Wel ontzettend veel varkensvlees. Dat leerde een bezoekje aan de plaatselijke slager ons. De vitrine lag vol met varkenspoten, varkensoren en zeker twintig verschillende worsten.

We hebben afgesproken dat we alles gaan proberen. Samen zoeken we naar het lekkerste brood, de lekkerste melk en de lekkerste tussendoortjes om mee naar school te nemen.

Uiteraard wil ik jullie nog even wijzen op de kerstkaarten (speciaal voor ons gemaakt door een slechthorende kunstenares @shannonsart02) die je via onze webwinkel kunt bestellen en dan zijn jullie weer helemaal bijgepraat.

TOT ZIENS!

Daar zijn we dan..

Maandagochtend stonden we om 07:15 met z’n drieën in Kanaleneiland, Utrecht om getest te worden. We hadden gelukkig mondmaskers in de auto liggen, want die waren ‘opeens’ verplicht. Echt lastig als je doof bent om dan te begrijpen wat een ander wil zeggen en om jezelf duidelijk te maken. Binnen 10 minuten stonden we weer buiten. Echt supersnel en helemaal niet pijnlijk. Toen begon het wachten op de uitslag die ergens tussen 21:00 en 23:59 zou komen.

Terug in Putten brachten we Jelmer naar school en gingen wij richting het gemeentehuis. Daar hadden we een afspraak om ons uit te schrijven. Toen werd het wel ‘echt’. Ook dat verliep vlot en binnen een half uur stonden we weer buiten met een bewijs van uitschrijving in het Engels.

In het bakhuisje was het serieuze opruimen en inpakken begonnen. De auto werd ingepakt. Ondertussen had Jelmer thuis gegeten en was hij weer naar school voor zijn laatste middag. Hij trakteerde op lolly’s waarmee hij zijn klasgenoten bedankte voor de lol die ze samen gehad hebben. Toen hij ‘s middags thuis kwam was de auto voor de helft gevuld en werd het huisje steeds leger.

‘s Avonds hielp Jelmer de boer voor het laatst met melken, terwijl wij de auto nog verder inpakten. Tegen 21:30 zat de auto helemaal propvol, de fietsen op de fietsendrager, lag Jelmer in bed en dachten wij opeens weer aan het testresultaat. Even de mail controleren en ja hoor, we hadden de uitslag al binnen. Alledrie negatief getest! Na nog even een paar uurtjes geslapen te hebben zijn we om 01:00 opgestaan en aan de reis naar Roemenië begonnen.

Daar gingen we dan…

De eerste 400 kilometer heeft Alfred gereden, terwijl Hannah en Jelmer verder sliepen. Na een wissel heeft Hannah ongeveer 3,5 uur gereden. Een korte pauze voor ontbijt en toiletbezoek was een goed moment om weer van bestuurder te wisselen. Al die tijd waren we nog steeds in Duitsland. De laatste kilometers in Duitsland en een stuk Oostenrijk in heeft Alfred gereden. Tegen 13:00 hadden we wel zin in een lunch en stopten we weer even om een bolletje te eten.

Niet te lang, dus weer wisselen van bestuurder en gaan! We waren ondertussen de Oostenrijkse grens zonder moeite gepasseerd. Tot aan de Hongaarse grens heeft Hannah gereden. Vlak voor de grens stopten we weer even om te toiletteren en te wisselen van bestuurder.

Bij de Hongaarse grens moesten we aansluiten in de rij om door de douane te gaan. We hadden alle papieren gereed. Alfred deed zijn raam open. De mevrouw vroeg naar de paspoorten. ‘Where do you go?’ ‘Romania.’ zei Alfred. ‘Transit. Okay, bye!’ en dat was het. Daar gingen we weer.

Toen we Boedapest gepasseerd waren hebben we de verhuurder geïnformeerd waar we waren, zodat hij wist hoe laat we ongeveer zouden arriveren. De Hongaarse snelwegen vielen ons ontzettend mee, dus we konden de gang er goed in houden. In één stuk zijn we door gereden naar de Roemeense grens. Daar kwamen we rond 19:15 aan. Er was geen rij bij de douane, dus we waren direct aan de beurt. De meneer vroeg in het Roemeens iets aan Alfred. Alfred wees naar zijn gehoorapparaten en overhandigde onze paspoorten. De man keek even in de paspoorten en zei ‘BYE!’ en toen konden we doorrijden..

Binnen 10 minuten waren we op de plaats van bestemming. Na wat zoeken, het was ondertussen schemerig geworden, vonden we het juiste adres. De verhuurder kwam naar buiten en wees ons het laatste stukje naar het huis. Hij deed de grote poort open en we konden de auto zo naar binnen rijden.

Heerlijk om de benen te strekken na zo’n lange reis. Wat een hartelijke ontvangst! Een prachtig huis stond op ons te wachten. Precies zoals de verhuurder ons had verteld. Er stond zelfs een maaltijd voor ons klaar. Wat hebben we daar van gesmuld!

Maaltijd

De afgelopen dagen hebben we alles uitgepakt en een plekje gegeven. We hebben lekker uitgerust van de reis en in de stad rondgekeken. We zijn op bezoek geweest bij de school van Jelmer en we hebben ondertussen een paar teamleden ontmoet.

Regelmatig posten we foto’s van ons dagelijks leven op Instagram. We gebruiken daarvoor #tfc_bout. Je kunt deze foto’s ook via onze blogpagina in het rechtermenu bekijken of via onze Facebookpagina.

TOT GAUW!

Uitzwaaien

Nog even en Alfred, Hannah en Jelmer vertrekken naar Roemenië. Om hen ‘uit te zwaaien’ hadden we als thuisfrontcommissie een gezellige ontmoeting op de gebarenboerderij.

Lucy vertelde het verhaal van Abram en zijn familie. Ze gingen op reis, maar wisten nog niet precies waarheen. God zei hen waarheen ze moesten gaan. Alfred, Hannah en Jelmer gaan 1 jaar naar Roemenië, maar wat daarna gaat gebeuren is nog niet duidelijk. Maar de Heer is erbij en Hij zal hen leiden. We hebben ook gebeden voor hen.

Tijdens ontmoeting was er lekker (meegebracht) eten, waren er veel mooie gesprekken en konden de kinderen zich heerlijk uitleven in de grote tuin met een springkussen.
Alfred, Hannah en Jelmer kregen een slinger met teksten, plaatjes en foto’s mee om in hun huis in Roemenië op te hangen.
Zo konden we Alfred, Hannah en Jelmer persoonlijk gedag zeggen en een goede reis wensen. Natuurlijk houden we als TFC contact met hen en houden we elkaar op de hoogte van wat we doen en wat er nodig is.

Alfred, Hannah en Jelmer: Succes met de laatste dingen. Een goede reis en een mooie, inspirerende en gezegende tijd in Roemenië!

Verhuizing 1.0

De eerste ronde is achter de rug. We zijn afgelopen zaterdag verhuisd naar ons tijdelijke onderkomen. Alles hebben we ingepakt. Gelukkig paste het allemaal in onze auto.

Dit keer hoefden we niet zo veel kilometers af te leggen voordat we alles weer uit konden pakken. Het was een goede test om te kijken of alles wat we mee naar Roemenië willen nemen ook echt in de auto past.

Wat een prachtig plekje om de komende weken door te brengen! In dit bakhuisje kunnen we wonen totdat verhuizing 2.0 van start gaat. Jelmer heeft de weg op de boerderij gevonden. Hij scheurt rond op de Unimog, helpt de boer met koeien voeren en herkent de geur van varkens nu al van ver. Iedere maaltijd moeten we door eten, er is nog van alles te doen en te ontdekken op de boerderij.

De afgelopen weken hebben we een aantal interviews gegeven. Er heeft een artikel in ‘de Puttenaer’ gestaan, maar ook in de ‘Barneveldse Krant’ en in het tijdschrift ‘Op Weg met de Ander’. Wat een mooie gelegenheden om het vertaalwerk voor gebarentalen onder de aandacht te brengen.

De afgelopen weken is er hard gewerkt om de winkel op onze website een update te geven. De vormgeving is aangepast en het assortiment uitgebreid. Binnenkort hopen we weer een voorraad honing te mogen ontvangen, zodat we die ook weer kunnen verkopen.

We zijn ook actief op Facebook en Instagram (#tfc_bout). Neem eens een kijkje!

Afscheid nemen

Als thuisfrontcommissie voor Alfred en Hannah zijn we volop bezig. Onlangs hadden we een goede (online) vergadering met elkaar. Er staat veel te gebeuren ondanks dat we niet precies weten wanneer Alfred, Hannah en Jelmer vertrekken.


Hebben jullie al bericht gekregen over de kerkdienst waarin Alfred en Hannah een zegen vragen voor hun werk? Die kunnen jullie THUIS via een livestream meebeleven op zondag 28 juni.

Tijdens deze vergadering hebben we ook afscheid genomen van een lid van de thuisfrontcommissie: Fenneke Post.

Het was fijn dat Fenneke in de TFC zat. Ze heeft veel gedaan, benaderen van sponsors voor de Happen & Stappen activiteit die we gepland hadden (maar die niet door kon gaan vanwege de coronamaatregelen), de honingverkoop en het zoeken van donateurs. We zullen haar ontzettend gaan missen. Gek om zo afscheid te nemen via de computer. We hebben een kleinigheidje gegeven en een kaart geschreven voor Fenneke.



Dankjewel Fenneke, voor jouw inzet en tijd!

God zegene je.


Voorbereiden

Op dit moment zou je ons leven kunnen samenvatten in één woord: voorbereiding. Voorbereiden om alles hier los te laten, voorbereiden om te verhuizen naar Roemenië, voorbereiden op het trainingsprogramma, voorbereiden om dit jaar in het buitenland ook nuttig te gebruiken qua persoonlijke studie, voorbereiden om Jelmer klaar te maken voor het komende afscheid en de nieuwe uitdagingen die op ons liggen te wachten.

Tijdens het voorbereiden op het trainingsprogramma is het voor ons belangrijk om duidelijk te hebben wat de onderwerpen zijn waar we ons in gaan verdiepen. Interculturele communicatie is een van die onderwerpen. Gelukkig zijn daar ook boeken in het Nederlands over geschreven. Die lezen we ter voorbereiding, zodat we al een beetje een idee hebben waar het straks over zal gaan.

Daarnaast zijn we ook mentaal bezig om ons voor te bereiden op de sociale shock die straks zal komen. Hier in Nederland en in de Nederlandse Dovengemeenschap weten we wie wij zijn en welke mensen hier een rol van belang hebben. We kennen de verhoudingen en weten op welke manier we zelf een bijdrage kunnen leveren. Straks zullen we dit helemaal op moeten gaan bouwen. Het gaat dus niet alleen om het loslaten van relaties en bezittingen, maar ook om het los komen van sociale status. Binnen de Roemeense Dovengemeenschap hopen we aansluiting te vinden, zodat we kunnen gaan ontdekken wie welke rol heeft en of wij daar ook een rol in kunnen/mogen spelen. We zijn ons ervan bewust dat dit tijd zal kosten.

Relaties zijn in deze moderne tijd op een redelijk makkelijke manier te onderhouden. Bezittingen is een ander verhaal. Wat kan een mens een hoop spullen verzamelen door de jaren heen…! Wat kun je een waarde hechten aan dingen, dat is echt verbazingwekkend. We kunnen nu eenmaal niet alles mee nemen, dus er zal een keus gemaakt moeten worden. Dat komt goed!

In de tussentijd zijn we ons ook aan het oriënteren op dingen die we in aanvulling op het trainingsprogramma kunnen doen. Alfred blijft zich, ook in Roemenie, richten op zijn studie voor vertaalconsulent. Op dit moment is hij alweer hard aan het studeren voor de tentamens in maart. Door hier te klikken lees je meer over het vertaalproces en de taken van een vertaalconsulent.

Hannah zou eind maart naar een conferentie in Thailand gaan die zich richt op Bijbelgebruik (Scripture Engagement/Use), maar deze conferentie is afgelast vanwege het corona-virus. Erg jammer voor haar, ze had zich echt verheugd om hier weer meer te leren over Bijbelgebruik, vooral toegespitst op doven. In Roemenië zal ze zich, onder andere in de vorm van een zelfstudie, verder gaan verdiepen in dit onderwerp.

Het Nederlands Bijbelgenootschap heeft in 2016/2017 onderzoek gedaan naar het Bijbelgebruik onder lezers van de Bijbel. Bij het lezen van dit onderzoek moet je je wel realiseren dat we in Nederland al meer dan 7 eeuwen(!) een Bijbel in onze eigen taal kunnen lezen.. Bizar he?! Op deze pagina kun je alle vertalingen in een overzicht bekijken. We zijn in het Nederlands zelfs zo ver dat er ook vertalingen in het Fries, Gronings en Twents zijn! Hierdoor hebben we ook een heel scala aan verwerkingsmaterialen voor allerlei doelgroepen. Er is al jaren ervaring opgebouwd met het houden van zondagsschool of verenigingen waarbij de Bijbel centraal staat. We hebben zelfs beroemde en bekende kunst die over Bijbelse taferelen gaat. Denk bijvoorbeeld aan dit schilderij over ‘de verloren zoon’ van Rembrandt.

Je denkt misschien ‘waarom moet ik dit weten?!’ of ‘wat is het probleem voor doven dan?!’ Als je deze blog al helemaal tot hier hebt gelezen, dan wil je ook het antwoord op deze vraag weten natuurlijk!

Er zijn wereldwijd nog 70 miljoen doven die geen toegang hebben tot een Bijbel in de taal van hun hart. Er zijn geen Bijbels in gebarentaal beschikbaar, er is geen ervaring met hoe je dat wat de Bijbel leert in een dovengemeenschap toe kan passen, er zijn geen verwerkingsmaterialen toegankelijk voor doven en er zijn al helemaal geen doven die zich kunnen voorbereiden in hun eigen taal op een Bijbelstudie die ze in de dovengemeenschap willen houden. Doven moeten altijd vanuit een tweede taal hun informatie halen. Dat is gewoon ontzettend lastig.

Bijbelgebruik (of Scripture Engagement in het Engels) is er op gericht dat men, in de context van de eigen cultuur, de Bijbel gaat toepassen in het dagelijks leven. Dat is waar Hannah zich steeds meer in aan het verdiepen is. Hiervoor moet je eerst de cultuur leren kennen. Je moet ontdekken op welke manier men zich in die cultuur uit. Muziek zou lastig kunnen zijn voor doven, maar vergis je niet. Ook in gebarentaal kun je liederen maken.

Onderstaande schilderijen zijn een voorbeeld van hoe je gebarentaal kunt gebruiken in als kunstuiting. Deze serie over de schepping heeft als titel ‘7 days art’ van de kunstenaar Steven Parkhurst (de auteursrechten zijn ook van hem) meegekregen en wordt met toestemming van hem hieronder gepubliceerd.

De gebaren die gebruikt worden in deze schilderijen zijn afkomstig uit de Catalaanse Gebarentaal. Toch is het veel meer dan alleen maar het gebaar wat hier in een soort slow-motion afgebeeld wordt. Er wordt gespeeld met de handvormen en daardoor zitten er meerdere lagen in het schilderij. Deze lagen zijn eigenlijk niet uit te drukken in de Nederlandse taal. Voor het visuele oog van een dove, komen deze schilderijen helemaal tot leven en raken ze hem of haar in het hart. Daarvoor hoeven zij niet perse Catalaanse Gebarentaal te kunnen spreken. In Nederlandse Gebarentaal zouden de handvormen net iets anders zijn, voor bijvoorbeeld het gebaar voor /DAG/, maar juist het visuele, bijna het 3D-achtige aan deze schilderijen maakt dat ze binnen komen.

Mensen raken met de boodschap van de Bijbel

Even bijpraten

Alle feestdagen en nieuwjaarswensen liggen achter ons. We zijn al bijna begonnen aan de tweede maand van het jaar 2020. Een jaar waarin er voor ons best grote veranderingen aan zitten te komen. We kijken er naar uit!

De laatste keer dat we u schreven was eind november. Toen wisten we net dat we voor 1 juni 2020 € 120.000,- nodig hebben. Nu kunnen we u laten weten dat we al 61% van dit bedrag binnen hebben. Dat is inclusief toezeggingen. We kunnen en willen niet anders dan naar boven te wijzen; Hem komt alle eer toe! Op de meter aan de rechterkant van de blogpagina kunt u de stand van zake volgen.


Begin januari heeft Alfred zijn studie weer opgepakt. In maart zijn de volgende tentamens, dus hij moet flink aan de bak. Dat is niet altijd even aantrekkelijk, want de vakken zijn op dit moment wat aan de droge, taaie kant. Daar is niets aan te doen, even volhouden. Het Hebreeuws gaat hem steeds beter af en hij krijgt er ook plezier in. Ondertussen kent Alfred ook de Israelische gebaren voor de Hebreeuwse letters. Dat helpt hem ontzettend met leren, want zingend leren is voor hem geen optie.

De letters van het Israelische alfabet in Israelische Gebarentaal. Rechts bovenaan beginnen, he?!
Een Engelstalig liedje om de letters te kunnen leren; dit werkt natuurlijk alleen voor horende mensen.

Hannah heeft zich gestort op het voorbereiden van de ophanden zijnde verhuizing. Verhuisdozen worden gekocht of bij elkaar gesprokkeld, allerlei spullen worden zo langzamerhand wat uitgezocht en er is contact gelegd met de school waar Jelmer naartoe hoopt te gaan. Aan de andere kant zijn er heel veel dingen die we nog dagelijks gebruiken, die pakken we later in. Hannah is ook degene die ons Instagram account en onze Facebookpagina bij houdt. Volgt u ons al?

We zijn samen met de Thuisfrontcommissie bezig met de fondsenwerving en het bekend maken van ons werk bij een ieder die maar belangstelling heeft. Zo proberen we zelf ook een steentje bij te dragen.

Kortom, geen bijzonder nieuws, maar het gaat goed met ons.


Weer wat geleerd!

In onderstaand videobericht vertelt Henrieke wat een aantal leden van de Thuisfrontcommissie (TFC) afgelopen week hebben opgestoken van een bezoek aan een imker in het Overijsselse Rijssen.

This video has English subtitles

De TFC leden hebben niet alleen kennis opgedaan, maar hebben ook iemand ontmoet met passie. Passie voor zijn vak, de bijen en het maken van honing, maar ook passie voor het ondersteunen van het verbreiden van het Evangelie.

Deelt u deze passie? Koop dan bij ons deze heerlijke honing!