Even wennen

YEAH, de stroomuitval is voorbij!

Dan kan ik jullie mooi wat foto’s laten zien.

Waar was ik gebleven?! Onze buren inderdaad. Echt leuk! Al een paar keer kwam er iets lekkers door de deur. We hebben bij hen gegeten en zij bij ons. In het weekend vinden we meestal wel tijd om even iets uitgebreider met elkaar te praten. Ook hier zijn we ontzettend dankbaar voor.

Elke dag brengt Alfred Jelmer naar school, ondertussen kent hij de weg in Oradea. Onderweg kwam hij een wel heel bekende bus tegen! Ergens de tweede week zijn we een keer op zaterdagmiddag het centrum van de stad gaan bekijken. De gebouwen en de rivier waren prachtig, maar alle winkels zaten dicht… Weer wat geleerd!

Ik ben zelf pas vorig week pas echt alleen met de auto de stad in gegaan. Ik was uitgenodigd bij iemand die ook het trainingsprogramma hier volgt. Samen met nog een paar andere vrouwen hebben we een gezellig middag/avond gekletst met elkaar. Eerst in het Engels en daarna in mijn beste Roemeense Gebarentaal.

Via Instagram heb je het misschien al gezien, maar er zijn hier best wat nieuwe dieren te ontdekken. Kijk maar. Heb jij een idee wat dat groene kruipbeestje kan zijn?!

Doordeweeks hebben Alfred en ik een weekplanning gemaakt voor de dingen die we moeten doen. Om aansluiting en contact te krijgen met de dovengemeenschap hier, doen we mee met alles waar we voor worden gevraagd. Zo gaat Alfred naar de Bijbelstudiekring en bezoeken we op zondag de kerk. Allebei voor en door doven. Alles in gebarentaal. Wel Roemeense Gebarentaal, maar we kunnen er toch heel wat van volgen. Jelmer ook!

Er wordt één dienst per zondag gehouden. De dienst begint ongeveer rond 10:30 en het verschilt per keer hoe laat hij afgelopen is. Dat kan 12:00 zijn, maar ook 12:45. De dienst wordt begonnen door de voorganger met gebed. Daarna zijn er verschillende gemeenteleden die een lied zingen. Na het zingen worden de gebedspunten aan de aanwezigen gevraagd. De voorganger schrijft die in steekwoorden op het whiteboard aan de wand voorin de kerk. Als alle punten opgeschreven zijn gaat iedereen voor zichzelf voor alle punten bidden. Na het gebed leest iemand het Schriftgedeelte voor. Terwijl er ondertussen gecollecteerd wordt. Daarna begint de preek. Dat is een levendig gebeuren, zeker in gebarentaal, maar ook omdat er veel gebruik wordt gemaakt van beeldmateriaal in de vorm van een powerpoint. Als de preek afgelopen is sluiten we af met de mededelingen en daarna een gebed. Dan is het tijd voor koffie met wat lekkers!

ALLES UITERAARD IN GEBARENTAAL

Afgelopen zondag was het ‘dankdag’. Iedereen had wat groente of fruit meegenomen naar de kerk. Dit werd voorin de kerk tentoongesteld en na de dienst door iedereen opgegeten.

Boodschappen doen hier kost veel meer tijd dan in Nederland. De Lidl hier heeft een aantal dingen hetzelfde als in Nederland, maar ook heel veel andere dingen. We eten bijvoorbeeld dezelfde jam, maar er is bijna geen kip te bekennen. Wel ontzettend veel varkensvlees. Dat leerde een bezoekje aan de plaatselijke slager ons. De vitrine lag vol met varkenspoten, varkensoren en zeker twintig verschillende worsten.

We hebben afgesproken dat we alles gaan proberen. Samen zoeken we naar het lekkerste brood, de lekkerste melk en de lekkerste tussendoortjes om mee naar school te nemen.

Uiteraard wil ik jullie nog even wijzen op de kerstkaarten (speciaal voor ons gemaakt door een slechthorende kunstenares @shannonsart02) die je via onze webwinkel kunt bestellen en dan zijn jullie weer helemaal bijgepraat.

TOT ZIENS!

Daar zijn we dan..

Maandagochtend stonden we om 07:15 met z’n drieën in Kanaleneiland, Utrecht om getest te worden. We hadden gelukkig mondmaskers in de auto liggen, want die waren ‘opeens’ verplicht. Echt lastig als je doof bent om dan te begrijpen wat een ander wil zeggen en om jezelf duidelijk te maken. Binnen 10 minuten stonden we weer buiten. Echt supersnel en helemaal niet pijnlijk. Toen begon het wachten op de uitslag die ergens tussen 21:00 en 23:59 zou komen.

Terug in Putten brachten we Jelmer naar school en gingen wij richting het gemeentehuis. Daar hadden we een afspraak om ons uit te schrijven. Toen werd het wel ‘echt’. Ook dat verliep vlot en binnen een half uur stonden we weer buiten met een bewijs van uitschrijving in het Engels.

In het bakhuisje was het serieuze opruimen en inpakken begonnen. De auto werd ingepakt. Ondertussen had Jelmer thuis gegeten en was hij weer naar school voor zijn laatste middag. Hij trakteerde op lolly’s waarmee hij zijn klasgenoten bedankte voor de lol die ze samen gehad hebben. Toen hij ‘s middags thuis kwam was de auto voor de helft gevuld en werd het huisje steeds leger.

‘s Avonds hielp Jelmer de boer voor het laatst met melken, terwijl wij de auto nog verder inpakten. Tegen 21:30 zat de auto helemaal propvol, de fietsen op de fietsendrager, lag Jelmer in bed en dachten wij opeens weer aan het testresultaat. Even de mail controleren en ja hoor, we hadden de uitslag al binnen. Alledrie negatief getest! Na nog even een paar uurtjes geslapen te hebben zijn we om 01:00 opgestaan en aan de reis naar Roemenië begonnen.

Daar gingen we dan…

De eerste 400 kilometer heeft Alfred gereden, terwijl Hannah en Jelmer verder sliepen. Na een wissel heeft Hannah ongeveer 3,5 uur gereden. Een korte pauze voor ontbijt en toiletbezoek was een goed moment om weer van bestuurder te wisselen. Al die tijd waren we nog steeds in Duitsland. De laatste kilometers in Duitsland en een stuk Oostenrijk in heeft Alfred gereden. Tegen 13:00 hadden we wel zin in een lunch en stopten we weer even om een bolletje te eten.

Niet te lang, dus weer wisselen van bestuurder en gaan! We waren ondertussen de Oostenrijkse grens zonder moeite gepasseerd. Tot aan de Hongaarse grens heeft Hannah gereden. Vlak voor de grens stopten we weer even om te toiletteren en te wisselen van bestuurder.

Bij de Hongaarse grens moesten we aansluiten in de rij om door de douane te gaan. We hadden alle papieren gereed. Alfred deed zijn raam open. De mevrouw vroeg naar de paspoorten. ‘Where do you go?’ ‘Romania.’ zei Alfred. ‘Transit. Okay, bye!’ en dat was het. Daar gingen we weer.

Toen we Boedapest gepasseerd waren hebben we de verhuurder geïnformeerd waar we waren, zodat hij wist hoe laat we ongeveer zouden arriveren. De Hongaarse snelwegen vielen ons ontzettend mee, dus we konden de gang er goed in houden. In één stuk zijn we door gereden naar de Roemeense grens. Daar kwamen we rond 19:15 aan. Er was geen rij bij de douane, dus we waren direct aan de beurt. De meneer vroeg in het Roemeens iets aan Alfred. Alfred wees naar zijn gehoorapparaten en overhandigde onze paspoorten. De man keek even in de paspoorten en zei ‘BYE!’ en toen konden we doorrijden..

Binnen 10 minuten waren we op de plaats van bestemming. Na wat zoeken, het was ondertussen schemerig geworden, vonden we het juiste adres. De verhuurder kwam naar buiten en wees ons het laatste stukje naar het huis. Hij deed de grote poort open en we konden de auto zo naar binnen rijden.

Heerlijk om de benen te strekken na zo’n lange reis. Wat een hartelijke ontvangst! Een prachtig huis stond op ons te wachten. Precies zoals de verhuurder ons had verteld. Er stond zelfs een maaltijd voor ons klaar. Wat hebben we daar van gesmuld!

Maaltijd

De afgelopen dagen hebben we alles uitgepakt en een plekje gegeven. We hebben lekker uitgerust van de reis en in de stad rondgekeken. We zijn op bezoek geweest bij de school van Jelmer en we hebben ondertussen een paar teamleden ontmoet.

Regelmatig posten we foto’s van ons dagelijks leven op Instagram. We gebruiken daarvoor #tfc_bout. Je kunt deze foto’s ook via onze blogpagina in het rechtermenu bekijken of via onze Facebookpagina.

TOT GAUW!

Verhuizing 1.0

De eerste ronde is achter de rug. We zijn afgelopen zaterdag verhuisd naar ons tijdelijke onderkomen. Alles hebben we ingepakt. Gelukkig paste het allemaal in onze auto.

Dit keer hoefden we niet zo veel kilometers af te leggen voordat we alles weer uit konden pakken. Het was een goede test om te kijken of alles wat we mee naar Roemenië willen nemen ook echt in de auto past.

Wat een prachtig plekje om de komende weken door te brengen! In dit bakhuisje kunnen we wonen totdat verhuizing 2.0 van start gaat. Jelmer heeft de weg op de boerderij gevonden. Hij scheurt rond op de Unimog, helpt de boer met koeien voeren en herkent de geur van varkens nu al van ver. Iedere maaltijd moeten we door eten, er is nog van alles te doen en te ontdekken op de boerderij.

De afgelopen weken hebben we een aantal interviews gegeven. Er heeft een artikel in ‘de Puttenaer’ gestaan, maar ook in de ‘Barneveldse Krant’ en in het tijdschrift ‘Op Weg met de Ander’. Wat een mooie gelegenheden om het vertaalwerk voor gebarentalen onder de aandacht te brengen.

De afgelopen weken is er hard gewerkt om de winkel op onze website een update te geven. De vormgeving is aangepast en het assortiment uitgebreid. Binnenkort hopen we weer een voorraad honing te mogen ontvangen, zodat we die ook weer kunnen verkopen.

We zijn ook actief op Facebook en Instagram (#tfc_bout). Neem eens een kijkje!

#blijfthuis

Wat is de wereld anders geworden sinds onze vorige blog. Wie had dat kunnen denken?! Net als iedereen in dit land zitten ook wij in deze bijzondere tijden thuis. We hopen dat het met jullie en degenen die jullie lief zijn, goed gaat. We gaan een paar weken terug in de tijd en vertellen hoe een en ander bij ons is gegaan.

Tijdens de voorjaarsvakantie hebben we plannen gemaakt om voor onze verhuizing in augustus. We hadden een aanbod gekregen om een deel van onze spullen met een vrachtwagen die naar Roemenie ging, mee te geven. Wat waren we dankbaar voor deze optie. De opruimwoede begon echt, alles werd uitgezocht of beter gezegd er werd een begin mee gemaakt. Op 24 april moest alles klaar zijn voordat we aan ons oriëntatiebezoek zouden beginnen en voordat Hannah eind maart naar een conferentie over Bijbelgebruik in het buitenland zou gaan.

Op 30 april zouden we namelijk zelf voor één week naar Oradea gaan. Die week zouden we in het huis kunnen verblijven waar we hopen te gaan wonen, kennismaken met de stad en het trainingsprogramma. Het allerbelangrijkste voor ons was dat Jelmer een dag mee zou mogen draaien op zijn toekomstige school!

Begin maart ging Hannah voor een consult naar de plastisch chirurg en werd er een tumor ontdekt in het bovenste kootje van haar linker ringvinger. Vooralsnog goedaardig, maar een operatie zou er wel aan te pas komen. De wachtlijst was 7 of 8 maanden, gelukkig zou er bij een andere kliniek eerder plek zijn.

In de tweede week van maart kregen we een kijker die belangstelling had om ons huis te huren. Wat waren zowel hij als wij, blij met de goede klik. Een gebedsverhoring. Een reden om dankbaar voor te zijn. Ondertussen begonnen we al spullen weg te brengen naar de kringloopwinkel van Woord & Daad, de vuilstort en aan mensen in onze omgeving.

Totdat het coronavirus ons land binnen sloop.

Waardoor alles veranderde. De conferentie waar Hannah naar toe zou gaan, werd eind februari definitief geannuleerd. Het transport werd afgezegd, onze vliegtickets naar Oradea werden geannuleerd en ook de operatie is nog niet gepland. Jelmer is erg teleurgesteld dat hij nu niet weet bij welke kinderen hij in de klas zal komen.

Halverwege maart werd Alfred ziek en is dat ruim een week geweest voordat hij opknapte. Gelukkig kon hij één tentamen voor zijn ziek zijn maken en het andere tentamen werd een week verzet. Beide tentamens heeft hij afgerond met een voldoende. Op naar het volgende en laatste deel van zijn opleiding Bijbel & Exegese.

Het lijkt wel een achtbaan.. Alles is anders geworden. Hoe zal het verder gaan? Hoe lang zullen we Jelmer nog thuis les moeten geven? Zal Alfred thuis moeten werken en heeft Hannah heel weinig tot geen werk? Gaat Roemenie überhaupt nog door? Dit jaar of wordt het volgend jaar? Net als de rest van Nederland hebben ook wij geen glazen bol. Het is nog steeds onze wens om naar Roemenie te gaan, maar dat moet het wel mogelijk zijn. Zowel aan de Nederlandse als aan de Roemeense kant. Wij weten het niet.

Toch weten wij ons veilig en geborgen in de schuilplaats van de Allerhoogste.

We hebben regelmatig contact met Wycliffe Bijbelvertalers Nederland. Zij houden een vinger aan de pols. We hebben nauw contact met onze thuisfrontcommissie. Samen houden we de ontwikkelingen in de gaten en besluiten we hoe we daarop kunnen reageren. We hebben de activiteit ‘Happen & Stappen’ voor 4 april moeten annuleren en ook onze webwinkel is tijdelijk gesloten.

We zullen het laten weten wanneer we iets nieuws te melden hebben.

Voorbereiden

Op dit moment zou je ons leven kunnen samenvatten in één woord: voorbereiding. Voorbereiden om alles hier los te laten, voorbereiden om te verhuizen naar Roemenië, voorbereiden op het trainingsprogramma, voorbereiden om dit jaar in het buitenland ook nuttig te gebruiken qua persoonlijke studie, voorbereiden om Jelmer klaar te maken voor het komende afscheid en de nieuwe uitdagingen die op ons liggen te wachten.

Tijdens het voorbereiden op het trainingsprogramma is het voor ons belangrijk om duidelijk te hebben wat de onderwerpen zijn waar we ons in gaan verdiepen. Interculturele communicatie is een van die onderwerpen. Gelukkig zijn daar ook boeken in het Nederlands over geschreven. Die lezen we ter voorbereiding, zodat we al een beetje een idee hebben waar het straks over zal gaan.

Daarnaast zijn we ook mentaal bezig om ons voor te bereiden op de sociale shock die straks zal komen. Hier in Nederland en in de Nederlandse Dovengemeenschap weten we wie wij zijn en welke mensen hier een rol van belang hebben. We kennen de verhoudingen en weten op welke manier we zelf een bijdrage kunnen leveren. Straks zullen we dit helemaal op moeten gaan bouwen. Het gaat dus niet alleen om het loslaten van relaties en bezittingen, maar ook om het los komen van sociale status. Binnen de Roemeense Dovengemeenschap hopen we aansluiting te vinden, zodat we kunnen gaan ontdekken wie welke rol heeft en of wij daar ook een rol in kunnen/mogen spelen. We zijn ons ervan bewust dat dit tijd zal kosten.

Relaties zijn in deze moderne tijd op een redelijk makkelijke manier te onderhouden. Bezittingen is een ander verhaal. Wat kan een mens een hoop spullen verzamelen door de jaren heen…! Wat kun je een waarde hechten aan dingen, dat is echt verbazingwekkend. We kunnen nu eenmaal niet alles mee nemen, dus er zal een keus gemaakt moeten worden. Dat komt goed!

In de tussentijd zijn we ons ook aan het oriënteren op dingen die we in aanvulling op het trainingsprogramma kunnen doen. Alfred blijft zich, ook in Roemenie, richten op zijn studie voor vertaalconsulent. Op dit moment is hij alweer hard aan het studeren voor de tentamens in maart. Door hier te klikken lees je meer over het vertaalproces en de taken van een vertaalconsulent.

Hannah zou eind maart naar een conferentie in Thailand gaan die zich richt op Bijbelgebruik (Scripture Engagement/Use), maar deze conferentie is afgelast vanwege het corona-virus. Erg jammer voor haar, ze had zich echt verheugd om hier weer meer te leren over Bijbelgebruik, vooral toegespitst op doven. In Roemenië zal ze zich, onder andere in de vorm van een zelfstudie, verder gaan verdiepen in dit onderwerp.

Het Nederlands Bijbelgenootschap heeft in 2016/2017 onderzoek gedaan naar het Bijbelgebruik onder lezers van de Bijbel. Bij het lezen van dit onderzoek moet je je wel realiseren dat we in Nederland al meer dan 7 eeuwen(!) een Bijbel in onze eigen taal kunnen lezen.. Bizar he?! Op deze pagina kun je alle vertalingen in een overzicht bekijken. We zijn in het Nederlands zelfs zo ver dat er ook vertalingen in het Fries, Gronings en Twents zijn! Hierdoor hebben we ook een heel scala aan verwerkingsmaterialen voor allerlei doelgroepen. Er is al jaren ervaring opgebouwd met het houden van zondagsschool of verenigingen waarbij de Bijbel centraal staat. We hebben zelfs beroemde en bekende kunst die over Bijbelse taferelen gaat. Denk bijvoorbeeld aan dit schilderij over ‘de verloren zoon’ van Rembrandt.

Je denkt misschien ‘waarom moet ik dit weten?!’ of ‘wat is het probleem voor doven dan?!’ Als je deze blog al helemaal tot hier hebt gelezen, dan wil je ook het antwoord op deze vraag weten natuurlijk!

Er zijn wereldwijd nog 70 miljoen doven die geen toegang hebben tot een Bijbel in de taal van hun hart. Er zijn geen Bijbels in gebarentaal beschikbaar, er is geen ervaring met hoe je dat wat de Bijbel leert in een dovengemeenschap toe kan passen, er zijn geen verwerkingsmaterialen toegankelijk voor doven en er zijn al helemaal geen doven die zich kunnen voorbereiden in hun eigen taal op een Bijbelstudie die ze in de dovengemeenschap willen houden. Doven moeten altijd vanuit een tweede taal hun informatie halen. Dat is gewoon ontzettend lastig.

Bijbelgebruik (of Scripture Engagement in het Engels) is er op gericht dat men, in de context van de eigen cultuur, de Bijbel gaat toepassen in het dagelijks leven. Dat is waar Hannah zich steeds meer in aan het verdiepen is. Hiervoor moet je eerst de cultuur leren kennen. Je moet ontdekken op welke manier men zich in die cultuur uit. Muziek zou lastig kunnen zijn voor doven, maar vergis je niet. Ook in gebarentaal kun je liederen maken.

Onderstaande schilderijen zijn een voorbeeld van hoe je gebarentaal kunt gebruiken in als kunstuiting. Deze serie over de schepping heeft als titel ‘7 days art’ van de kunstenaar Steven Parkhurst (de auteursrechten zijn ook van hem) meegekregen en wordt met toestemming van hem hieronder gepubliceerd.

De gebaren die gebruikt worden in deze schilderijen zijn afkomstig uit de Catalaanse Gebarentaal. Toch is het veel meer dan alleen maar het gebaar wat hier in een soort slow-motion afgebeeld wordt. Er wordt gespeeld met de handvormen en daardoor zitten er meerdere lagen in het schilderij. Deze lagen zijn eigenlijk niet uit te drukken in de Nederlandse taal. Voor het visuele oog van een dove, komen deze schilderijen helemaal tot leven en raken ze hem of haar in het hart. Daarvoor hoeven zij niet perse Catalaanse Gebarentaal te kunnen spreken. In Nederlandse Gebarentaal zouden de handvormen net iets anders zijn, voor bijvoorbeeld het gebaar voor /DAG/, maar juist het visuele, bijna het 3D-achtige aan deze schilderijen maakt dat ze binnen komen.

Mensen raken met de boodschap van de Bijbel

Even bijpraten

Alle feestdagen en nieuwjaarswensen liggen achter ons. We zijn al bijna begonnen aan de tweede maand van het jaar 2020. Een jaar waarin er voor ons best grote veranderingen aan zitten te komen. We kijken er naar uit!

De laatste keer dat we u schreven was eind november. Toen wisten we net dat we voor 1 juni 2020 € 120.000,- nodig hebben. Nu kunnen we u laten weten dat we al 61% van dit bedrag binnen hebben. Dat is inclusief toezeggingen. We kunnen en willen niet anders dan naar boven te wijzen; Hem komt alle eer toe! Op de meter aan de rechterkant van de blogpagina kunt u de stand van zake volgen.


Begin januari heeft Alfred zijn studie weer opgepakt. In maart zijn de volgende tentamens, dus hij moet flink aan de bak. Dat is niet altijd even aantrekkelijk, want de vakken zijn op dit moment wat aan de droge, taaie kant. Daar is niets aan te doen, even volhouden. Het Hebreeuws gaat hem steeds beter af en hij krijgt er ook plezier in. Ondertussen kent Alfred ook de Israelische gebaren voor de Hebreeuwse letters. Dat helpt hem ontzettend met leren, want zingend leren is voor hem geen optie.

De letters van het Israelische alfabet in Israelische Gebarentaal. Rechts bovenaan beginnen, he?!
Een Engelstalig liedje om de letters te kunnen leren; dit werkt natuurlijk alleen voor horende mensen.

Hannah heeft zich gestort op het voorbereiden van de ophanden zijnde verhuizing. Verhuisdozen worden gekocht of bij elkaar gesprokkeld, allerlei spullen worden zo langzamerhand wat uitgezocht en er is contact gelegd met de school waar Jelmer naartoe hoopt te gaan. Aan de andere kant zijn er heel veel dingen die we nog dagelijks gebruiken, die pakken we later in. Hannah is ook degene die ons Instagram account en onze Facebookpagina bij houdt. Volgt u ons al?

We zijn samen met de Thuisfrontcommissie bezig met de fondsenwerving en het bekend maken van ons werk bij een ieder die maar belangstelling heeft. Zo proberen we zelf ook een steentje bij te dragen.

Kortom, geen bijzonder nieuws, maar het gaat goed met ons.


HELP ONS!

De begroting is rond! We weten nu hoeveel geld we moeten hebben voor 1 juni om definitief toestemming te krijgen om naar Roemenië te gaan.


Spannend! Niet zomaar een bedrag wat je dagelijks in je portemonnee ronddraagt. Toch is het ook geen bedrag dat uit de lucht komt vallen. We werden afgelopen week bemoedigd door onderstaande uitspraak van Hudson Taylor. Hij was in 1876 werkzaam voor de China Inland Mission.

We hebben grote verwachtingen van de grote God die we dienen. We geloven dat Hij mensen aan kan sporen om deze droom te ondersteunen, zodat we samen mogen werken aan dit project.

PS: Op 22 november heeft Laurens van de Kraats in zijn Lunchroom op Groot Nieuws Radio een oproepje van Hannah gedeeld. Luister het hier terug vanaf 00:21:40 (dit is de gesproken tekst)

Salutări amabile

Dragă cititor, iată un alt semn al vieții noastre. Asteptati, bineinteles ca va place sa cititi in olandeza. (Hartelijke groet! Beste lezer, een levensteken van ons. Ow wacht, u leest natuurlijk graag in het Nederlands.) We zijn vast wat aan het oefenen geslagen met de taal die we volgend jaar hopen te gaan leren. Uiteraard niet alleen de gesproken variant, maar ook de gebarentaal ter plaatse.

Afgelopen week hebben we in een gesprek, dat we via Skype voerden met iemand uit Amerika, iemand uit Azie, onze contactpersoon van Wycliffe en twee tolken ASL (American Sign Language), te horen gekregen dat we naar Roemenië mogen komen om daar deel te nemen aan het trainingsprogramma. Aankomende augustus hopen we voor een jaar naar Oradea te verhuizen.

De organisatie GSLT (Global Sign Language Team) heeft daar een trainingsprogramma dat toegankelijk is voor doven. Wycliffe als organisatie stuurt, zoals u misschien weet, haar zendingswerkers eigenlijk altijd naar Redcliffe (tegenwoordig Moorlands) in Groot-Brittannië. Deze opleiding is alleen niet doofvriendelijk en daardoor voor ons geen optie.

Door aan dit trainingsprogramma deel te nemen, doen we ook ervaring op met het leven in een andere cultuur. GSLT heeft in Oradea een aantal stafleden zitten waardoor zij in staat zijn ons te begeleiden en op te leiden. Daarnaast gaan we ons verdiepen in verschillende onderdelen van het werk, denk hierbij bijvoorbeeld aan een stage bij het vertaalteam wat de Bijbel van Roemeens naar Roemeense Gebarentaal vertaalt. We zullen verschillende andere projecten van GSLT gaan bezoeken, om zo een beter beeld te krijgen van de organisatie.

We zijn ontzettend dankbaar dat we nu een volgende stap kunnen zetten. We kijken uit naar wat gaat komen.

De komende tijd zal in het teken staan van het budget opstellen, op zoek gaan naar genoeg financiële ondersteuning, op zoek gaan naar woonruimte, zoeken naar een school voor Jelmer, uitzoeken hoe en per wanneer je je uit moet schrijven uit Nederland. Van alles, maar vanuit Wycliffe worden we hierin stap voor stap begeleidt door onze contactpersoon.

Begin september heeft Alfred een studiereis van 2,5 week mogen maken. Terugkijkend kunnen we niet anders zeggen dan dat deze reis erg verrijkend is geweest. Alfred heeft nieuwe inzichten opgedaan, nieuwe contacten gelegd en is gemotiveerd en veilig teruggekomen. De studieboeken lagen op hem te wachten en daar is hij weer met frisse moed ingedoken.